Devlet memurlarının görev yerlerinin değiştirilmesi, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 76. maddesinde düzenlenmiştir. Bu maddeye göre kurumlar, memurları kazanılmış hak aylık derecelerine uygun olarak, aynı veya başka yerlerdeki kadrolara naklen atayabilir. Ancak, idareye tanınan bu takdir yetkisi mutlak ve sınırsız değildir. İdare hukukunun temel ilkelerine göre;

Takdir yetkisi, kamu yararı ve hizmet gerekleriyle sınırlı olarak kullanılabilir.

Keyfi veya sübjektif sebeplerle yapılan atamalar hukuka aykırıdır.

Atama işlemleri, memurun hizmetin en iyi şekilde yürütülmesine katkı sağlayacağı görevlerde çalıştırılması amacıyla yapılmalıdır.

Bu nedenle atama kararları, yargısal denetime tabidir.

Nitekim, bu ilkelere aykırı bir uygulamaya ilişkin yakın tarihli bir Danıştay kararı, takdir yetkisinin nasıl sınırlandırıldığını çarpıcı biçimde ortaya koymuştur:

Danıştay’dan Emsal Karar: Keyfi Atamaya Geçit Yok
Daire Başkanlığından Araştırmacılığa Atanan Memur İçin Bozma Kararı

Danıştay 2. Dairesi, 24.03.2025 tarihli ve 2024/5030 E., 2025/1411 K. sayılı kararıyla, Sosyal Güvenlik Kurumu’nda daire başkanı olarak görev yaparken araştırmacı kadrosuna atanan bir memurun açtığı davada önemli bir ilke kararı verdi. Olayda, davacının uzun yıllara dayanan kamu hizmeti, şube müdürlüğü ve daire başkanlığı görevleri sırasında herhangi bir disiplin cezası almadığı, hakkında soruşturma bulunmadığı, görevini başarıyla yürüttüğüne dair teşekkür ve başarı belgelerinin olduğu tespit edildi. Buna rağmen idarece, somut bir gerekçe ve hukuken kabul edilebilir objektif dayanak gösterilmeksizin araştırmacı kadrosuna atandığı anlaşıldı.

Danıştay şu tespitleri yaptı:

657 sayılı Kanun’un 76. maddesi ile idareye tanınan takdir yetkisi sınırsız değildir. Bu yetkinin kullanımı, kamu yararı ve hizmet gerekleriyle sınırlıdır.

Davacının görevden alınmasına gerekçe olabilecek başarısızlık, yetersizlik veya hizmetin yürütülmesini engelleyen bir durum ortaya konulmamıştır.

Bu nedenle yapılan atama işlemi, takdir yetkisinin kamu yararı ve hizmet gereklerine aykırı kullanımı niteliğindedir.

Sonuç olarak Danıştay, Bölge İdare Mahkemesi’nin ret kararını bozmuş ve dosyayı yeniden karar verilmek üzere geri göndermiştir.

Kararda şu ifadeye yer verilmiştir:

“Davacının geçmiş hizmetleri değerlendirildiğinde, kariyer ve liyakat ilkelerine uygun olarak daire başkanlığına atandığı ve bu görev için yeterli donanıma sahip olduğu görülmekte olup … hukuken geçerli somut bilgi ve belgeye dayanılmaksızın … tesis edilen dava konusu işlemde hukuka uyarlık bulunmamaktadır.”

Av. Emre Asan kararla ilgili yaptığı açıklamada, bu kararın kamu görevlilerinin kariyer ve liyakat ilkelerine dayalı güvencelerini pekiştirdiğini vurguladı. Asan, idareye tanınan takdir yetkisinin sınırsız olmadığını, her atama işleminin somut, objektif ve hukuken denetlenebilir gerekçelere dayanması gerektiğini belirtti.

Açıklamasında şu ifadelere yer verdi:
“Danıştay’ın bu kararı, keyfi atamaların önüne set çeken önemli bir emsal niteliğindedir. Kurumlar, görev değişikliklerinde yalnızca mevzuata değil; aynı zamanda kamu yararı, hizmet gerekleri ve çalışanların mesleki onuruna da bağlı kalmak zorundadır. Bu karar, idarenin keyfiliğine karşı hukukun üstünlüğünü ve yargısal denetimin etkinliğini bir kez daha ortaya koymuştur.”

Av.Emre Asan, kararın tüm kamu kurumlarına, atama yetkisini kullanırken liyakat, objektiflik ve ölçülülük ilkelerini esas almaları gerektiği yönünde güçlü bir mesaj verdiğini de sözlerine ekledi.

Detaylı bilgi ve Danışmanlık için bize ulaşın: bilgi@memurhukuk.com